آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

7 میلیون بیمار دیابتی در ایران زندگی می کنند. یک پنجم این بیماران زخم پا دارند. بنابراین ، دیده می شود که تقاضای فزاینده ای در درمان زخم وجود دارد. در مدیریت دیابت ، مراقبت از پا توسط بیماران و متخصصان می تواند بیماری را کنترل کرده و از قطع عضو جلوگیری کند.

شناخته شده است که دیابت نه تنها یک اختلال متابولیک در بیمار است ، بلکه بیماری است که باعث بسیاری از اختلالات می شود. به دلیل افزایش تعداد دیابتی ها ، طی 2 سال اخیر مراقبت از زخم به عنوان یک زمینه جداگانه مورد توجه قرار گرفته است. دیابت کنترل نشده بعد از ده سال نگران کننده تر می شود و در دوره بعدی اقدامات مختلفی برای محافظت از بیمار در برابر اثرات بیماری انجام می شود ، دیابت تقریباً حتی یک بیماری نیست، “بیمار باید اقداماتی را انجام دهد. او باید به طور مرتب از داروهای دیابت استفاده کند ، ورزش را کنار نگذارد و به رژیم غذایی خود توجه کند. اگر این اتفاق بیفتد ، دیابت دیگر کابوس نخواهد بود. اما اگر او نتواند این مسئله را کنترل کند ، گلوکز و HbA1c او بالا خواهد بود (ما حتی در بیماران خود مقدار 14 و 16 را دیده ایم ، اگرچه مقدار طبیعی باید 6 باشد) ، در این صورت بیماران ممکن است چشم ، کلیه ها را از دست داده و به بسیاری از اندام های دیگر آسیب غیرقابل برگشت دهند . دیابت که باعث اختلالات عروقی نیز می شود ، در مراحل بعدی بر کلیه ها تأثیر منفی می گذارد. به طور کلی ، بیشتر بیماران دیالیزی مبتلا به دیابت نوع 2 هستند.

آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

پایی که می تواند در 20-15 روز بهبود یابد ممکن است 3 ماه وقت بگیرد:

دیابت باعث انسداد به ویژه در وریدهای زیر زانو می شود و گانگرن در بیماران شروع می شود ، بنابراین “سونوگرافی داپلر برای کنترل عروق مورد نیاز است.  از 3  رگ زیر زانو که پا را تغذیه می کنند 1، 2 یا هر 3 رگ ممکن است دچار تنگی و انسداد پیشرفته به دلیل دیابت شود. تأثیرات منفی این بیماری به شرح زیر است: «پای بیمار می تواند قطع شود زیرا گانگرن از پا شروع می شود.

بنابراین … آیا قطع عضو سرنوشت است؟ آیا این یک تصمیم زودهنگام است؟ ” بسیاری از بیماران با تصمیم قطع عضو به ما مراجعه می کنند. با از بین بردن بافت مرده بسیار کوچک یا فقط چند انگشت ، می توانیم با محافظت از اندام ، ادامه زندگی بیمار را فراهم کنیم. بنابراین ، قبل از تصمیم به قطع عضو ، باید کارهای زیادی انجام شود. بعد از گفتن اینکه ما اقدامات لازم را انجام دادیم اما نشد ، باید تصمیم برای قطع عضو گرفته شود. ای کاش دیابت فقط یک بیماری دیابت باشد.

می تواند اعصاب را تخریب کند. باعث نوروپاتی می شود. به همین دلیل دیابتی ها متوجه نمی شوند که پاهای آنها دچار بریدگی یا زخم شده است. با این حال ، آنها باید آن را با چشم ببینند. زیرا احساسات بسیار ضعیف است. حتی از یک دانه شن و ماسه کوچک عفونت ایجاد می شود که می تواند سبب زخم های بسیار پیشرفته ای شود. برای این منظور ، باید پا هر روز با آینه چک شود یا با پوشیدن جوراب های رنگ روشن در زمستان تا آنجا که ممکن است ، باید بررسی شود که آیا لکه هایی روی جوراب ها وجود دارد یا خیر.

بسیار ارزشمند است که بتوانید در فاز آغازین متوجه آن شوید. گاهی اوقات با چنین مواردی روبرو می شویم که خیلی دیر است … زخمی باز می شود ، ماه ها برای درمان آن تلاش می شود  ، اما راهی برای آن پیدا نمی شود.  وقتی زخم برای مدت طولانی باقی بماند ، می تواند نه تنها به بافت موجود در آنجا ، بلکه به استخوان نیز نفوذ کند. روند درمان طولانی می شود. اقدامات جراحی را می توان انجام داد. برای پایی که می توانست در عرض 20-15 روز بهبود یابد  3 ماه وقت می گیرد.

آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

ترشح کم تر فاکتور رشد اپیدرمال ترمیم زخم را به تأخیر می اندازد:

قند غیرطبیعی  باعث ایجاد زخم پا ، آسیب به اعصاب پا و به ویژه انسداد رگ های زیر زانو ، که زخم های معروف به “زخم دیابتی” هستند می شود ،  “با افزایش سطح HbA1c ، فاکتور رشد اپیدرمال ، هورمون رشد پوست که به بهبود زخم کمک می کند ، کم تر ترشح می شود.  زخم ها خوب نمی شوند و خطر عفونت افزایش می یابد.”

درمان زخم کار تیمی است:

درمان زخم کاملاً یک کار گروهی است. چون که رگ های بیمار باز می شود ، قند وی تنظیم می شود ، رژیم غذایی وی تنظیم می شود ، در صورت وجود ، عفونت درمان می شود. در این بین   درمان زخم به ترتیب خاصی پیگیری می شود و می توان اندام را با نتیجه بهتر نجات داد. تیم ما تیم بزرگی است زیرا زخم پای دیابتی مشکلی نیست که هر متخصص  بتواند به تنهایی درمان کند. نیاز به یک رویکرد کاملاً چند رشته ای دارد. اگر بیمار مبتلا به آسیب پای دیابتی به ما مراجعه کند ، طبق پروتکل ما ابتدا درخواست معاینه می کنیم. HbA1c بیمار چند است؟ مقادیر عفونت بیمار چیست؟ آیا رگ های زیر زانو باز هستند یا خیر؟ آیا نوروپاتی وجود دارد یا خیر؟ رادیوگرافی پا برای بررسی اندازه زخم یا بررسی اینکه آیا عفونت استخوان وجود دارد انجام می شود. هموگرام بیمار درخواست می شود. از آنجا که خون از ساختارهای سلولی پشتیبانی می کند ، باید شمارش خون خوب باشد. اگر HbA1c زیاد باشد ، متخصص سعی می کند قند بیمار را به حد طبیعی برساند. زیرا اگر HbA1c یک بیمار بالا باشد ، هم هورمون ترمیم کننده زخم کم تر ترشح می شود و هم عفونت در آن بیمار دشوارتر از بین می رود. پس از گرفتن کشت از بیمار ، متخصص  بیمار را می بیند و آنتی بیوتیک مناسب برای کشت شروع می شود . از آنجا که آنتی بیوتیک ها از طریق کلیه دفع می شوند ، باید دارویی مناسب برای کلیه بیمار انتخاب شود.

آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

قارچ ناخن و زخم هرگز نباید در کنار هم باشند:

قارچ ناخن و زخم هرگز نباید در کنار هم باشند. قارچ بر روی لنف ها تأثیر می گذارد. ما در حال حاضر یک اختلال عروقی و گردش خون داریم و حداقل برای محافظت از گردش خون لنف باید قارچ را درمان کنیم. دستگاه ها و تجهیزات زیادی در واحد ما وجود دارد. می توانیم ناخن فرورفته در گوشت را درمان کنیم. کشیدن ناخن راه حل نیست. ترمیم بستر ناخن و اطمینان از سالم بودن آن ضروری است.

تغییر انتخاب کفش در بیمار آسان نیست:

ناموفق ترین مسئله تغییر انتخاب کفش بیمار است . “انتخاب کفش توسط بیماران اشتباه است زیرا کفش ها مانند راه رفتن روی تریبون انتخاب می شوند. اینها نیاز به تصحیح دارد. ما از سلامت پا با کفی محافظت می کنیم و زخم ها را درمان می کنیم. در بیماران وابسته به بستر، یا ویلچر زخم هایی به این ها مرتبط است. اگر بیمار به مدت طولانی روی ویلچر به زندگی خود ادامه دهد ، زخم ها در استخوان دنبالچه یا پشت زانو باز می شود زیرا او دائماً نشسته است. ما آموزش هایی را برای درمان یا پیشگیری از آنها ارائه می دهیم. ما به التیام زخم های مزمن که مدت طولانی ترمیم نمی شوند کمک می کنیم.

آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

زخم پا بیشتر در بیماران دیابت نوع 2 دیده می شود:

سلامت پا مسئله مهمی در جهان است. یک بیمار دیابتی باید هر ماه کنترل پا داشته باشد. زیرا پیشگیری  همیشه آسان تر و بسیار ارزان تر از درمان است. این یک پروتکل پیشگیری است که باید توسط متخصصانی که ساختار استخوان ، عضله و عصب پا را می دانند انجام شود.

داپلر برای جلوگیری از گانگرن ضروری است:

در نتیجه انسداد وریدها ، به دلیل اکسیژنی که نمی تواند به نوک پا برود باعث ایجاد بافتی که تغذیه نمی شود و گانگرن ایجاد می شود. برای جلوگیری از این امر باید عروق هر ساله با داپلر کنترل شود. “اگر اانسداد در سطح مشخصی باشد ، می توان با داروهای رقیق كننده خون به صورت كنترل شده برطرف كرد. اگر سرعت جریان یا انسداد بیش از حد معینی باشد ، برای باز کردن این عروق به روش بالون ، استنت باید مداخله شود. جریان خون تا نوک پا باید فراهم شود. در نقطه ای که رادیولوژی مداخله ای نمی تواند راه حل باشد ، بای پس لازم است.

آیا قطع عضو تصمیم اولیه است؟

قبل از تصمیم برای قطع عضو ، خوب فکر کنید!

هر 20 ثانیه در جهان پای یک فرد قطع می شود.  “بریدن پای فرد فقط برداشتن اندام بیمار از بدن نیست. عمر بیماران قطع عضو کوتاه می شود. “پس از متوسط ​​5 سال ، 50 درصد بیماران می میرند”.

“هزینه درمان زخم  هم کشنده تر و هم پرهزینه تر از سرطان است. در حالی که  بیمار فعال راه می رود ،  می تواند ظرف 5 سال روی ویلچر باشد. با تصمیم قطع عضو ، بیمار و بستگان وی می توانند از تولید کننده به موقعیت مصرف کننده تبدیل شوند. هم بیمار و هم بستگان وی می توانند شغل خود را از دست بدهند. به یک پدر فکر کنید. او کار می کند و فرزندانش به مدرسه می روند. به دلیل این وضعیت ، خانواده به دلیل پدری که دیگر نمی تواند کار کند برای امرار معاش دچار مشکل می شود.  شاید یکی از بچه ها مجبور شود مدرسه را ترک کند . بنابراین ، قبل از اینکه تصمیم به قطع عضو گرفته شود ، باید در مورد آن خوب فکر کرد.  اگر بعد از استفاده از تمام روش های درمانی هنوز نتیجه ای حاصل نشود و به وضعیت عمومی بیمار آسیب وارد شود ، باید تصمیم به قطع عضو گرفت. ”

Source: www.hospitalmanager.com

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    مشاوره رایگان زخمواتس اپ