اختلال در بهبود زخم ممکن است به نقص در پاسخ طبیعی بافت به آسیب و درمان ضعیف زخم نسبت داده شود. زخم ‌های مزمن به زخم‌هایی گفته می‌ شود که به نظر می ‌رسد در کم تر از ۴ هفته روند بهبود طبیعی را دنبال نمی ‌کنند. این زخم ها بیشتر در ناحیه ساق پا، پا و ناحیه لگن قرار دارند. بهبود دشوارتر است، زیرا تعیین علت شناسی زخم دشوارتر است و اقدامات برای معکوس کردن ناهنجاری های پزشکی اغلب پیچیده است.

دانش در مورد التیام زخم در حال گسترش است. در آینده نزدیک می ‌توانیم درمان‌های جدیدی را برای زخم‌های آهسته یا غیرطبیعی پیش‌ بینی کنیم که مبتنی بر ژنتیک و ایمونولوژی باشد. پانسمان های بیولوژیکی موثرتر و فاکتورهای رشد در حال حاضر در دسترس هستند و برای بیماران انتخابی مفید هستند.

اسکارهای کلوئید و هیپرتروفیک:

اسکارهای هیپرتروفیک و کلوئیدها اسکارهای ضخیم شده به دلیل سنتز بیش از حد کلاژن پس از یک آسیب حاد هستند. این اصطلاحات با هم همپوشانی دارند، اما به طور کلی اسکارهای هیپرتروفیک در مرز زخم اصلی ایجاد می ‌شوند و به مرور زمان پس می ‌روند، در حالی که کلوئیدها فراتر از مرز زخم گسترش می ‌یابند و تمایل دارند بالا بمانند. اسکارهای هیپرتروفیک بدنبال آسیب شناخته شده ای مانند جراحی، پارگی، ساییدگی یا بیماری التهابی عمیق پوست مانند آکنه است. در صورت وجود کشش بیش از حد روی زخم، عفونت بافتی، احتمال بروز آنها بیشتر است. کلوئیدها نیز ممکن است خود به خود ایجاد شوند و گاهی به آهستگی رشد خود را برای چندین سال ادامه دهند.

بهبود غیر طبیعی زخم

بهبود غیر طبیعی زخم

اسکارهای هیپرتروفیک و کلوئید اغلب در بزرگسالان جوان ایجاد می شود و به ویژه در افراد سیاه پوست شایع است. آنها به یک اندازه در مردان و زنان شایع هستند. این اسکارها اگرچه اغلب بدون علامت هستند، ممکن است خارش دار و/ یا حساس باشند. سفت یا سخت هستند، به رنگ پوست تا قرمز روشن، ندول های صاف و برجسته هستند. کلوئیدها ممکن است دارای امتداد پنجه مانند بسیار فراتر از زخم اصلی باشند. آنها به ویژه در لاله گوش، شانه ها، قسمت بالایی پشت و قفسه سینه دیده می شوند.

بافت شناسی یک اسکار هیپرتروفیک، بافت فیبری پیچ خورده با فیبروبلاست هایی است که به طور تصادفی مرتب شده اند. کلوئیدها دارای ویژگی های مشابه با نوارهای ائوزینوفیل کلاژن ضخیم هستند.

 اختلال در ترمیم زخم:

بسیاری از عوامل درونی و بیرونی می توانند روند بهبود زخم را مختل کنند.

عوامل محلی

  • عوامل رشد
  • ادم
  • ایسکمی
  • هیپوکسی
  • عفونت

عوامل منطقه ای:

  • نارسایی شریانی
  • نارسایی وریدی
  •  نوروپاتی

عوامل سیستمیک:

  • پرفیوژن ناکافی
  • بیماری متابولیک

عوامل متفرقه:

  • وضعیت تغذیه
  • بیماری از قبل موجود
  • قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس
  • سیگار کشیدن
  • داروها

سیگار کشیدن:

ارتباط بین نتیجه بد جراحی و سیگار کشیدن برای مدت طولانی شناخته شده است. سیگار خطر عفونت زخم، شکست پیوند یا فلپ، نکروز بافتی و تشکیل هماتوم را افزایش می دهد. پاتوژنز نامشخص است اما شامل موارد زیر است:

  • انقباض عروق شریانی و هیپوکسی سلولی
  • کاهش سنتز کلاژن
  • عروق سازی با تاخیر

عوامل سیستمیک که بهبود زخم را مختل می کنند:

پیشرفت سن:

تغییراتی در ساختار و عملکرد پوست ناشی از افزایش سن و نور خورشید وجود دارد که در نتیجه بافت نازک ‌تر و انعطاف ‌پذیر کم تری ایجاد می ‌شود که به راحتی کبود می ‌شود. با این حال، این تغییرات تاثیر کمی بر بهبود زخم حاد دارد. زخم‌های مزمن در افراد مسن شایع است، اما بهبود ضعیف به‌جای افزایش سن به تنهایی به بیماری‌های همراه مربوط می ‌شود. افزایش سن منجر به مکانیسم های مولکولی ناکارآمد می شود که بر توانایی ترمیم سلول ها و بافت های آسیب دیده تأثیر می گذارد. 

تغذیه ناکافی:

کربوهیدرات ها، پروتئین و اسیدهای آمینه، اسیدهای چرب، مواد معدنی و ویتامین ها برای بهبود طبیعی زخم مورد نیاز هستند. وضعیت های تغذیه ای غیر طبیعی ممکن است به دلیل موارد زیر ایجاد شود:

  • رژیم غذایی ناکافی (بی اشتهایی عصبی، خودمراقبتی ضعیف در سالمندان، بیماری های روانپزشکی، سوء مصرف مواد مخدر و الکل را در نظر بگیرید)
  • اختلالات متابولیک خاص 
  • جذب ناکافی مواد مغذی
  • توزیع ناکافی بافت
  • اثرات دارویی
بهبود غیر طبیعی زخم

بهبود غیر طبیعی زخم

ایمنی ضعیف:

اینها ممکن است به دلیل افزایش سن، بیماری یا داروها باشد و ممکن است به دلیل نقص‌های درونی و عفونت ثانویه، باعث تأخیر در بهبود زخم شود.

نقایص انعقادی و هماتولوژیک:

خونریزی بیش از حد و تشکیل غیرطبیعی لخته مانع از بهبود طبیعی می شود.

عفونت زخم:

عفونت پوست دست نخورده ممکن است زخم جدیدی ایجاد کند، اما بیشتر اوقات تهاجم باکتری به دنبال برداشتن حداقل لایه شاخی صورت می گیرد. حدود 2-3% زخم های جراحی با عفونت پیچیده می شوند. خطر ابتلا به عفونت در 48 تا 72 ساعت اول بیشتر است. احتمال ابتلا به این بیماری در بیمارانی که هموستاز مختل شده یا التهاب دارند مانند افرادی که در سنین بالا هستند، دیابت، استروئید درمانی و سایر سرکوب کننده‌های سیستم ایمنی، چاقی، سوء تغذیه شدید، اختلال در گردش خون و عفونت در سایر نقاط بیشتر است.

سطوح بافتی بیش از 105 ارگانیسم بیماری زا با عفونت بالینی مانند اریتم، ادم، درد، چرکی و لنفادنیت در ارتباط است. علائم سیستمیک عفونت شامل تب، افت فشار خون، هذیان و تغییرات در وضعیت روانی در بیماران مسن است.

 زخم های مزمن ممکن است توسط چندین گونه باکتری هوازی و بی هوازی کلونیزه شوند اما در خطر کم تری برای عفونت قرار دارند. کلونیزاسیون ممکن است برای دانه بندی و اپیتلیزاسیون مفید باشد، اما ممکن است بهبود زخم را نیز مختل کند.

 پیشگیری از عفونت زخم:

زخم های جراحی نیاز به تکنیک ضد عفونی کننده دقیق در آماده سازی بیمار، حین جراحی و مراقبت از بیمار پس از عمل دارند. برای اکثر روش ‌ها آنتی‌بیوتیک ‌های پیشگیرانه غیرضروری هستند و عوارض جانبی دارویی را در معرض خطر قرار می ‌دهند. با این حال، آنها باید در افرادی که در معرض خطر بالای عفونت زخم هستند در نظر گرفته شوند، به خصوص اگر عوامل مستعد کننده متعددی وجود داشته باشد.

در صورت امکان، عوامل خطر ذاتی بیمار را اصلاح کنید:

  • دیابت را کنترل کنید
  • سیگار نکشید
  • مصرف استروئید را به حداقل برسانید
  • تغذیه را بهینه کنید
  • از بستری شدن طولانی مدت قبل از عمل خودداری کنید
  • تزریق خون قبل از عمل در صورت کم خونی

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    مشاوره رایگان زخمواتس اپ