هر آنچه در مورد درمان زخم دیابتی و پا باید بدانید

زخم پا از عوارض شایع دیابت است که با روش هایی مانند رژیم غذایی، ورزش و درمان با انسولین قابل کنترل نیست. زخم ها در نتیجه شکستن بافت پوست و نمایان شدن لایه های زیرین ایجاد می شوند. همه افراد مبتلا به دیابت ممکن است دچار زخم پا شوند، اما مراقبت خوب از پا می تواند به پیشگیری از آن کمک کند. درمان زخم دیابتی بسته به علل آن متفاوت است.

آنان بیشتر در زیر انگشتان شست پا و گودی های پایتان دیده می شوند و می توانند پا تا استخوان ها را تحت تأثیر قرار دهند.

هر گونه نگرانی پا را با پزشک خود در میان بگذارید تا مطمئن شوید که مشکل جدی نیست، زیرا زخم های عفونی در صورت نادیده گرفتن می توانند منجر به قطع عضو شوند. در ادامه در این باره بیشتر توضیح خواهیم داد.

درمان زخم دیابتی

برای جلوگیری از درد ناشی از زخم، از پاهای خود فاصله بگیرید. به این حالت تخلیه بار می گویند و برای همه اشکال زخم پای دیابتی مفید است. فشار ناشی از راه رفتن می تواند عفونت را بدتر کرده و زخم را گسترش دهد. پزشک ممکن است پوشیدن اقلام خاصی را برای محافظت از پاهایتان توصیه کند:

پزشکان می توانند زخم های پا را با دبریدمان، برداشتن پوست مرده یا اجسام خارجی که ممکن است باعث ایجاد زخم شده اند، از بین ببرند.

عفونت از عوارض جدی زخم پا است و نیاز به درمان فوری دارد. همه عفونت ها یکسان درمان نمی شوند. بافت اطراف زخم ممکن است به آزمایشگاه فرستاده شود تا مشخص شود کدام آنتی بیوتیک کمک می کند. اگر پزشک مشکوک به عفونت جدی باشد، ممکن است برای بررسی علائم عفونت استخوانی رادیوگرافی تجویز کند.

شناسایی علائم و تشخیص درمان زخم دیابتی

از اولین نشانه های زخم پا، ترشح از پا است که ممکن خواهد بود جوراب هایتان را لکه دار کند یا در کفش احساسش کنید. تورم غیرمعمول، تحریک، قرمزی و بوهای یک یا هر دو پا نیز از علائم اولیه شایع هستند.

مشهودترین علامت زخم، بافت سیاهی (به نام اسکار) اطراف زخم است. این به دلیل عدم وجود جریان خون سالم در ناحیه اطراف زخم ایجاد می شود.

قانقاریا جزئی یا کامل که به مرگ بافت به دلیل عفونت اشاره دارد، می تواند در اطراف زخم ظاهر شود. در این حالت، ترشحات بدبو، درد و بی حسی ممکن است که رخ دهد. علائم همیشه واضح نیست. گاهی اوقات، حتی تا زمانی که زخم عفونی نشده باشد، خود را نشان نمی دهید.

در صورت مشاهده هرگونه تغییر رنگ پوست، به خصوص بافتی که سیاه شده یا احساس درد در اطراف ناحیه ای که به نظر می رسد پینه بسته است، با پزشک خود صحبت کنید.

پزشک احتمالاً با استفاده از سیستم طبقه بندی واگنر، شدت زخم را در مقیاس 0 تا 5 تشخیص می دهد:

0: بدون ضایعات باز، ممکن است ضایعه بهبود یافته باشد

1: زخم سطحی بدون نفوذ به لایه های عمیق تر

2: زخم عمیق تر، رسیدن به تاندون، استخوان یا کپسول مفصلی

3: بافت های عمیق تر درگیر، با آبسه، استئومیلیت یا تاندونیت

4: قانقاریا در قسمتی از جلوی پا یا پاشنه پا

5: درگیری گسترده کل پا

علل زخم دیابتی

زخم در افراد مبتلا به دیابت بیشتر به دلایل زیر ایجاد می شود:

  • گردش ضعیف
  • قند خون بالا (هیپرگلیسمی)
  • آسیب عصبی
  • پاهای تحریک شده یا زخمی
  • گردش خون ضعیف، نوعی بیماری عروقی است که در آن خون به طور مؤثر به پاهایتان جریان نمی یابد. گردش خون ضعیف همچنین می تواند درمان زخم دیابتی را دشوارتر کند.
  • سطوح بالای گلوکز می تواند روند بهبود زخم پای عفونی را کند کند، بنابراین مدیریت قند خون بسیار مهم است. افراد مبتلا به دیابت نوع 2 و سایر بیماری ها اغلب برای مقابله با عفونت های ناشی از زخم ها مشکل تر هستند.
  • آسیب عصبی اثر طولانی مدت است و می تواند منجر به از دست دادن احساس در پاهایتان شود. اعصاب آسیب دیده می توانند احساس سوزن سوزن شدن و دردناکی داشته باشند. آسیب عصبی حساسیت به درد پا را کاهش می دهد و منجر به زخم های بدون درد می شود که می تواند باعث ایجاد زخم کند.

زخم ها را می توان با تخلیه از ناحیه آسیب دیده کرد.

عوامل خطر برای زخم دیابتی

همه افراد مبتلا به دیابت در معرض خطر زخم به خصوص پا هستند که می تواند دلایل مختلفی داشته باشد. در حالی که در مردان مسن بیشتر شایع است. برخی از عوامل می توانند خطر ابتلا به زخم پا را افزایش دهند، از جمله:

  • کفش های نامناسب یا بی کیفیت
  • عدم رعایت بهداشت (عدم شستشوی منظم یا کامل یا خشک نکردن خوب پاها پس از شستشو)
  • کوتاه کردن نامناسب ناخن های پا
  • بیماری چشم ناشی از دیابت
  • بیماری قلبی
  • بیماری کلیوی
  • چاقی
  • مصرف دخانیات (ممانعت از گردش خون)

پیشگیری بهتر از درمان زخم دیابتی

از عفونت زخم پا می توان با موارد زیر پیشگیری کرد:

  • حمام های پا
  • ضدعفونی کردن پوست اطراف زخم
  • خشک نگه داشتن زخم با تعویض مکرر پانسمان
  • درمان های آنزیمی
  • پانسمان های حاوی آلژینات کلسیم برای مهار رشد باکتری ها

داروها

اگر عفونت حتی پس از درمان های پیشگیرانه یا ضد فشار پیشرفت کند، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک، ضد پلاکت یا داروهای ضد انعقاد را برای درمان زخم شما تجویز کند.

بسیاری از این آنتی بیوتیک ها به باکتری های معروف که معمولاً در روده های شما یافت می شوند، حمله می کنند. پزشک در مورد سایر شرایط سلامتی که دارید که ممکن است خطر ابتلا به عفونت توسط این باکتری های مضر، از جمله HIV و مشکلات کبدی را افزایش دهد.

روش های جراحی

پزشک ممکن است توصیه کند که برای زخم خود به دنبال کمک جراحی باشید. جراح می تواند با تراشیدن استخوان یا از بین بردن ناهنجاری های پا مانند بونیون یا انگشت چکشی به کاهش فشار اطراف زخمتان کمک کند.

احتمالاً نیازی به جراحی روی زخم خود نخواهید داشت. با این حال، اگر هیچ گزینه درمانی دیگری نمی تواند به درمان زخم دیابتی کمک کند، جراحی می تواند از بدتر شدن زخم یا منجر به قطع عضو جلوگیری کند.

جلوگیری از مشکلات پا

بر اساس تحقیقات بیش از نیمی از زخم های پای دیابتی عفونی می شوند. تقریباً 20 درصد از عفونت های متوسط ​​تا شدید پا در افراد دیابتی منجر به قطع عضو می شود. مراقبت های پیشگیرانه بسیار مهم است.

قند خون خود را از نزدیک مدیریت کنید، زیرا در زمانی که قند خونتان ثابت است، احتمال بروز عوارض دیابت پایین می ماند. همچنین با موارد زیر می توانید به پیشگیری از مشکلات پا کمک کنید:

  • هر روز پاهای خود را بشویید
  • ناخن های پا را به اندازه کافی کوتاه کنید، اما نه خیلی کوتاه
  • خشک و مرطوب نگه داشتن پاها
  • جوراب خود را مرتب عوض کنید
  • مراجعه به متخصص پا برای برداشتن میخچه و پینه
  • پوشیدن کفش مناسب

زخم های پا پس از درمان می توانند برگردند. اگر این ناحیه دوباره تشدید شود، بافت اسکار می تواند عفونی شود، بنابراین پزشک ممکن است توصیه کند از کفش هایی استفاده کنید که مخصوص افراد مبتلا به دیابت طراحی شده است تا از بازگشت زخم جلوگیری شود.

زمان مراجعه به پزشک 

اگر شروع به مشاهده گوشت سیاه شده در اطراف ناحیه بی حسی کردید، فوراً به پزشک خود مراجعه کنید تا برای درمان زخم پای عفونی اقدام کنید. اگر زخم ها درمان نشوند، می توانند آبسه ایجاد کنند و به نواحی دیگر روی پاها و ساق های شما سرایت کنند.

در این مرحله، زخم ها اغلب تنها با جراحی، قطع عضو یا جایگزینی پوست از دست رفته با جایگزین های مصنوعی پوست قابل درمان هستند.

سخن آخر

وقتی زود زخم تشخیص داده شود، درمان زخم دیابتی ممکن است. در صورت ایجاد زخم در پای خود، فوراً به پزشک مراجعه کنید، زیرا هر چه بیشتر منتظر بمانید، احتمال عفونت افزایش می یابد. عفونت های درمان نشده ممکن است نیاز به قطع عضو داشته باشند.

تا زمانی که زخم هایتان بهبود می یابند، از پاهای خود دور بمانید و برنامه درمانی خود را دنبال کنید. زخم پای دیابتی ممکن است چند هفته طول بکشد تا بهبود یابد.

اگر قند خونتان بالا باشد و فشار ثابتی روی زخم اعمال شود، ممکن است بهبودی بیشتر طول بکشد. باقی ماندن در رژیم غذایی که کمک می کند به اهداف خود و خارج کردن فشار از پاهایتان دست پیدا کنید، مؤثرترین راه برای بهبود زخم پا است. هنگامی که زخم بهبود یافت، مراقبت های پیشگیرانه مداوم کمک می کند تا از بازگشت زخم جلوگیری کنید.

 

منبع:

https://medlineplus.gov/ency/patientinstructions/000077.htm

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

    مشاوره رایگان زخمواتس اپ